Παρουσία ΥΕΘΑ Νίκου Δένδια στην τελετή Ονοματοδοσίας των Κτιρίων Διαβίωσης της Σχολής Αξιωματικών Νοσηλευτικής (ΣΑΝ)
Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, συνοδευόμενος από τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Στρατηγό Δημήτριο Χούπη, παρέστη σήμερα, Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026, στην τελετή Ονοματοδοσίας των κτιρίων διαβίωσης της Σχολής Αξιωματικών Νοσηλευτικής (ΣΑΝ) σε «Πτέρυγα Υποναυάρχου (ΥΝ) Γλυκερίας Μεμεκίδου ΠΝ» και «Πτέρυγα Υποπτεράρχου (ΥΝ) Ευαγγελίας Ανδρεαδάκη» ως απόδοση φόρου τιμής στην Υποναύαρχο (ΥΝ) Γλυκερία Μεμεκίδου ΠΝ και την Υποπτέραρχο (ΥΝ) Ευαγγελία Ανδρεαδάκη οι οποίες έχασαν τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος, συμμετέχοντας σε αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Λιβύη.
Στην τελετή παρευρέθησαν, επίσης, ο Αρχηγός ΓΕΑ Αντιπτέραρχος (Ι) Δημοσθένης Γρηγοριάδης, ο Διοικητής ΑΣΔΥΣ Αντιστράτηγος Αθανάσιος Σαπλαούρας ως εκπρόσωπος του Αρχηγού ΓΕΣ, ο Γενικός Επιθεωρητής Πολεμικού Ναυτικού Υποναύαρχος Δημήτριος Καπίρης ΠΝ ως εκπρόσωπος του Αρχηγού ΓΕΝ, ο Πολιτικός Διοικητής του Αγίου Όρους και πρώην Υπουργός Εθνικής Άμυνας Αλκιβιάδης Στεφανής, η Διοικητής της Σχολής Αξιωματικών Νοσηλευτικής (ΣΑΝ) Ταξίαρχος (ΥΝ) Σοφία Μοσχονά, Διευθυντές Στρατιωτικών Νοσοκομείων, Αξιωματικοί και Υπαξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς και οι οικογένειες και συγγενείς της Γλυκερίας Μεμεκίδου και της Ευαγγελίας Ανδρεαδάκη, και Σπουδαστές της Σχολής.
Ο κ. Δένδιας ανέφερε στον χαιρετισμό του κατά τη διάρκεια της τελετής, που πραγματοποιήθηκε στη Σχολή Αξιωματικών Νοσηλευτικής, στο Στρατόπεδο «ΣΑΚΕΤΑ Α΄», στον Βύρωνα:
«Αξιότιμοι γονείς και συγγενείς των εκλιπουσών,
Κύριε Αρχηγέ του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας,
Κύριοι Αξιωματικοί,
Κυρίες Αξιωματικοί,
Κύριες και Κύριοι,
Αποτελεί και για μένα ιδιαίτερη τιμή η παρουσία μου σήμερα εδώ, στη Σχολή Αξιωματικών Νοσηλευτικής. Στο Ανώτατο Στρατιωτικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα, όπου η Υποναύαρχος (ΥΝ) Γλυκερία Μεμεκίδου ΠΝ και η Υποπτέραρχος (ΥΝ) Ευαγγελία Ανδρεαδάκη έλαβαν την ακαδημαϊκή και τη στρατιωτική τους εκπαίδευση. Η Σχολή στην οποία έδωσαν τον όρκο τους, και τον οποίο τήρησαν και τίμησαν.
Γνωρίζουμε όλοι ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυσκολία από το διά «λόγου» εγκώμιο στους νεκρούς.
Η δυσχέρεια αποτυπώνεται από έναν από τους καλύτερους ρήτορες όλων των εποχών, τον Περικλή, στον «Επιτάφιο», στον Θουκυδίδη.
Εμείς σήμερα επιχειρούμε να σταθούμε με σεμνότητα, με σεβασμό, με ευθύνη, τολμώ να πω και με αγάπη, απέναντι στην απώλεια δύο ανθρώπινων ζωών, της Υποναυάρχου (ΥΝ) Μεμεκίδου ΠΝ και της Υποπτεράρχου (ΥΝ) Ανδρεαδάκη, της Γλυκερίας και της Εύης, κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους. Προβαίνουμε σε μια πράξη, ανεπαρκή όπως πάντα, αλλά επιχείρησης διατήρησης της μνήμης τους στη συλλογική μνήμη και προβολής του παραδείγματός τους στις νεότερες γενιές που σπουδάζουν εδώ.
Δεν ονοματοδοτούμε απλώς δύο κτίρια. Επικροτούμε την προσφορά, αναγνωρίζουμε την απώλεια και προβάλλουμε το παράδειγμα.
Οι ανθρωπιστικές αποστολές είναι αυτές που αναδεικνύουν τον ευρύτερο ρόλο των Ενόπλων Δυνάμεων, ιδίως στον 21ο αιώνα.
Όπως ξέρουμε όλοι, οι Ένοπλες Δυνάμεις υπάρχουν για να εγγυώνται την εθνική ανεξαρτησία και την ασφάλεια των Ελλήνων, της καθεμιάς Ελληνίδας και του κάθε Έλληνα. Να διασφαλίζουν τη δυνατότητα των Ελλήνων πολιτών να αποφασίζουν ελεύθερα και κυρίαρχα για το μέλλον της Πατρίδας. Ο ρόλος τους όμως δεν είναι μόνον αυτός.
Οι Ένοπλες Δυνάμεις, οι Νοσηλευτές τους, υπάρχουν και ως δύναμη συνδρομής, ως δύναμη αλληλεγγύης τη στιγμή της ανθρώπινης ανάγκης. Και εντός των συνόρων μας και εκτός των συνόρων μας. Ο Ελληνισμός διαχρονικά, όλα τα χρόνια της παρουσίας μας στον πλανήτη, διεκδικεί παρουσία και εκτός των συνόρων, όχι παρουσία επιθετική ή αποικιακή, αλλά παρουσία πολιτιστική και ανθρωπιστική.
Η ισχύς της Πατρίδας μας εμπεριέχει, ιδίως σήμερα, αυτό που οι Αγγλοσάξονες αποκαλούν «Soft Power», ήπια ισχύς. Και η ισχύς αυτή προέρχεται ακριβώς από την υπηρέτηση του ανθρωπιστικού καθήκοντος.
Η μνήμη που διαφυλάττουμε σήμερα δεν είναι μια μεταθανάτια υποχρέωση. Ή πάντως δεν είναι μόνο μια μεταθανάτια υποχρέωση. Είναι μια ζωντανή ανάμνηση.
Ελέχθη, νομίζω, με εξαιρετικά συγκινητικό τρόπο από τους προλαλήσαντες γονείς.
Και οφείλω να πω ότι, όπως γνωρίζετε, η Βουλή των Ελλήνων ψηφίζοντας τον «Χάρτη Μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή», πριν από λίγες ημέρες, νομοθέτησε με αναδρομική ισχύ, τη συμπερίληψη στον ορισμό της «ανδραγαθίας», των ανθρωπιστικών αποστολών των Ενόπλων Δυνάμεων. Και τολμώ να πω ότι νομοθέτησε ίσως καθυστερημένα. Έπρεπε να είχε γίνει χρόνια πριν.
Γιατί η γενναιότητα του ανθρώπου, η γενναιότητα του στελέχους, δεν αποτιμάται μόνο στις πολεμικές συγκρούσεις. Αποτιμάται στη βασική επιλογή να συμπαρασταθείς, με ευθύνη και αυταπάρνηση, εκεί που υπάρχει ανάγκη για τον συνάνθρωπο.
Έχω πει πολλές φορές, «αλήθεια» στα Ελληνικά είναι η άρνηση της λήθης. Η διατήρηση, δηλαδή, της μνήμης. Και η διατήρηση αυτών που χάσαμε στις συνειδήσεις των ζώντων και στο συλλογικό συνειδητό των Ελλήνων, είναι – θα μου επιτρέψετε να πω, Άγιοι Πατέρες - η μόνη στο πλαίσιο αυτού του κόσμου, τουλάχιστον, δυνατή αιωνιότητα για τον άνθρωπο.
Η Πολιτεία, οι Ένοπλες Δυνάμεις αποδίδουν τιμές, αλλά οι τιμές δεν εξαντλούνται στο στιγμιαίο μιας τελετής.
Διαφυλάσσουν διαχρονικά στη συλλογική μνήμη το περιεχόμενο και το νόημα της απώλειας, κρατούν άσβεστη τη μνήμη όσων χάσαμε, τη μετατρέπουν σε ζωντανή ανάμνηση, τη μετατρέπουν σε παράδειγμα χρέους των ζώντων προς τον συνάνθρωπο.
Αιωνία η μνήμη αυτών που χάσαμε».